1. Ustal, czy regulowana francuska e-faktura powinna istnieć
Najpierw zidentyfikuj strony i rodzaj transakcji, zamiast zakładać, że każde rozliczenie z francuskim dostawcą musi przejść tym samym torem. Według Service-Public reforma weszła w życie 1 września 2026 r. Od tego dnia przedsiębiorstwa objęte systemem muszą być zdolne do odbioru e-faktur, a duże przedsiębiorstwa i ETI zaczynają także ich wystawianie oraz e-reporting. Dla MŚP i mikroprzedsiębiorstw obowiązek wystawiania i e-reportingu rozpoczyna się w 2027 r. Ten rozkład terminów nie znosi jednak obowiązku odbioru od 2026 r. Regulowany obieg e-faktury dotyczy przede wszystkim krajowych transakcji B2B pomiędzy podmiotami mającymi siedzibę we Francji i podlegającymi VAT. Sprzedaż B2C oraz transakcje międzynarodowe są traktowane odmiennie i mogą podlegać e-reportingowi, a nie omawianej trasie odbiorczej. Dlatego odnotuj pełną nazwę prawną sprzedawcy i kupującego, ich SIREN, właściwe SIRET zakładów, kraj siedziby, status VAT, rodzaj transakcji oraz podmiot wskazany na zamówieniu. Polski oddział lub centrala grupy nie są automatycznie tą samą stroną co francuska spółka widniejąca na fakturze. Narysuj rzeczywisty przepływ: system źródłowy dostawcy → jego plateforme agréée (PA) → annuaire i wyznaczony adres odbiorczy → PA kupującego → obieg zobowiązań/AP → ERP. DGFiP wskazuje, że podmioty objęte reformą korzystają z zatwierdzonej platformy do wysyłania i odbierania e-faktur oraz przekazywania danych o transakcjach i płatnościach. Rozwiązanie jedynie kompatybilne nie może samodzielnie wykonywać regulowanej roli PA, jeżeli nie jest zarejestrowane. PA może przekształcić dokument do formatu odpowiedniego dla klienta, lecz powinna zachować integralność, autentyczność, czytelność i kompletność. Dopiero po potwierdzeniu zakresu pytaj, gdzie przerwał się obieg; inaczej można szukać nieistniejącej e-faktury na niewłaściwej platformie.